quotes about love

But laws protect us from [evil]. And when there aren't laws, then love does the protecting. You're protected from my hurting you, by my love. You're vulnerable to me, of all people, but love shields you. I feel no fear of you, because love cushions all your irritations, unnatural instincts, hatred and immaturities.
Ray Bradbury, The October Country

Why did I love Ellen? It was like asking why I had five fingers on each hand.
Fredric Brown, The Lights in the Sky are Stars

(maar liefde was iets dat ze eens gevoeld had voor een kanarie en eens voor een lappenpop)
Theodore Sturgeon, sf-verhalen

Door een perfide speling van de natuur zorgen dezelfde hormonen die een jongen naar een meisje doen verlangen voor de puisten die haar afstoten.
Midas Dekkers

Toen tijdens het noodlottige interview waarin Diana en Charles hun verloving aankondigden gevraagd werd of ze verliefd waren, beging Charles de verschrikkelijke misstap zich af te vragen wat liefde dan wel betekende.

The sad irony of love is that you seldomly feel it, yet you constantly think about it, night & day."
heard this in a song on the radio

Deze universeel menselijk trek is zowel komisch als tragisch: iedere intieme relatie houdt tegelijk verraad in. De moeder zegt in het begin van het verhaal dat wie liefheeft nooit verraad pleegt. Dat is een heel emotionele, romantische uitspraak. Aan het eind blijkt het tegendeel het geval te zijn: alleen diegene die liefheeft kan verraden. Als er geen liefde is, heeft verraad namelijk geen betekenis. Verraad is kiezen tussen twee zaken die je leuk vindt, of tussen twee mensen van wie je houdt, of tussen twee ideeën waarin je gelooft. Daartussen kiezen betekent onloyaal te zijn aan wat je niet hebt gekozen. Zo is het altijd en overal. We zijn per definitie verraders. En als iemand geen verrader is, is hij een fanaticus. Dat is de werkelijke keuze. Het is pijnlijk om met het stigma rond te lopen dat je een verrader bent, maar als ik moest kiezen, ben ik liever een verrader.
Amos Oz

het eerste gesprek, met mijn vriend de administrateur van Kazumba, rustig op de barza van zijn huis, whiskey-soda, hij een pijp met geurige Semois-tabak, handelde over de liefde als enig middel om aan de waanzin te ontsnappen, het was eigenlijk een heel eenvoudige problematiek, maar iedere diepe wijsheid is in de grond eenvoudig, hij ging net als Erich Fromm van het standpunt uit dat wij mensen verdreven werden uit een paradijs, uit de toestand van oorspronkelijke eenheid met de natuur, waarin de dieren nu nog leven, door het ontstaan van ons bewustijn staan we voor het grote existentiële probleem, de nieuwe menselijke harmonie te vinden in plaats van de voor-menselijke die reddeloos teloor is gegaan, de mens is ziek geworden door het besef dat hij alleen zeker kan zijn van de dood, hij is buiten zijn wil geboren en wil tegen zijn wil sterven, dit besef van zijn grenzeloze hulpeloosheid, zijn grenzeloze isolement, heeft tot gevolg dat zijn bestaan tot een benauwde gevangenis wordt, als hij niet enigzins uit deze gevangenis kan ontsnappen, zou hij waanzinnig worden, hij moet op de een of andere manier zijn verloren eenheid met de natuur trachten te compenseren en in de geschiedenis zien we dat culturen mensenoffers brengen, millitaire veroveringen ondernemen en volkeren uitmoorden, geld verkwisten, geld vergaren, zich overleveren aan allerlei uitspattingen, alcoholisme, sex, verslaving, ascetische zelfverzaking, bezeten arbeid, artistieke creativiteit, liefde tot God enzovoort, maar het machtigste middel om zich opnieuw ver-enigd te voelen, blijkt tot nu toe de liefde, de echte, zich totaal gevende liefde schenkt aan de mens het stukje paradijs terug dat hij verloren heeft, liefde is het machtigste streven, de meest fundamentele hartstocht van de mens, en als deze pogingen tot één-wording door liefde totaal mislukt, leidt dit tot waanzin, tot zelfvernietiging of tot vernietiging van anderen, in de liefde voltrekt zich de paradox dat twee mensen tot één worden en toch twee mensen blijven, liefde kan slechts in de vrijheid worden beoefend en kan nooit door enige dwang worden opgewekt ...
Jef Geeraerts - Gangreen 2, p. 270